مثل همیشه گروه Oasis به Noel Gallagher تعلق داره، کسی که شش آهنگ از آلبوم جدید یعنی Dig Out Your Soul رو نوشته، و تقریبا هر کدام از آهنگ‌ها داری نشانه‌هایی از بهترین کارهای اولیه‌اش می‌باشند. بهترین‌ها در میان این آهنگ‌ها، آهنگ “Waiting for the Rapture” و “The Shock of the Lightning” دو آهنگی هستند در اولویت قرار دارند، همین‌طور آهنگ “Bag It Up” و “The Turning” که از دو آهنگ اولی فاصله چندانی ندارند. این‌ها، آهنگ‌هایی هستند که بزرگ‌ترین مشخصه‌های این آلبوم محسوب می‌شوند، و آن‌چه ما را تحت تاثیر قرار می‌دهد این است که Noel Gallagher هنوز هم می‌تواند آهنگ‌هایی بسازد که خودش ننوشته بلکه توانسته آن‌ها را از زیر خاک درآورد؛ بهتر بگوییم توانسته هوشمندانه و با خلاقیت خود عناصر و سبک‌های فراموش شده را زنده کند. شش آهنگی که او در این آلبوم نوشته، از قدرتمندترین کارهای او بعد از Morning Glory تا کنون محسوب می‌شود طوری که می‌توان گفت به تنهایی یک LP تمام و کمال نوشته است. این آلبوم، صدای یک گروه راک بالغ و بی‌قرار است؛ از صدای گیتار گرفته تا صدای خواننده‌ای که دیگر شباهتی به خواننده‌ی جوان پانک ندارد همه‌چیز با هم جور شده است.

بلوغ، برای گروه Oasis مفهوم بیگانه‌‌ای است. Dig Out Your Soul نمایانگر این است که Oasis با هوشیاری زیرپوستی خود دوباره ارتباط برقرار می‌کند، همان صدایی که برابر با صدای گروه Beatles (در اوسط کار گروه) و The Verve (در اوایل کار این گروه) بود.

Oasis در آلبوم “Dig Out Your Soul” به گذشته تاریخ درخشان موسیقی خود بازگشته، به طوری که می‌توان گفت این آلبوم دنباله دومین آلبوم آن‌ها “What’s the Story Morning Glory” است که Oasis با انتشار “Dig Out Your Soul” سه‌گانه‌ی کامل و فوق‌العاده موسیقی خود را که با آلبوم “Definitely Maybe” شروع شده به اتمام رسانده است. به بیان دیگر Noel Gallagher به منبع الهام جوانی خود در Songwriting بازگشته است.

مجله Billboard در مورد نقد این آلبوم نوشته:

Oasis در آلبوم Dig Out Your Soul ریشه‌های راک قدیمی خود را به نمایش می‌گذارد؛ اولین آهنگ این آلبوم بنام “Bag it Up” به آهنگ “Columbia” از اولین آلبوم آن‌ها یعنی “Definitely Maybe” عطف می‌شود.

Ryan Adams این آلبوم را با آلبوم Kid A‌ از Radiohead مقایسه کرده و گفته:

وقتی برای اولین بار آلبوم Kid A رو شنیدم گفتم خوبه اما هیچ نظری در مورد نوع این موسیقی نمی‌تونم بگم جز اینکه این آلبوم واقعا من رو به هیجان میاره، در مورد این آلبوم Oasis هم همین نظر رو دارم؛ این گروه در این آلبوم از دری عجیب وارد شده و خودش رو در اون غرق کرده و این بسیار شگفت‌انگیزه.

چهارمین آلبوم Coldplay به عنوان یک آلبوم سیاسی و دارای ریسکی بسیار زیاد معرفی شده، و همین دو مورد بسیار به چشم می‌آید. از این لحاظ می‌گویم دارای ریسک بسیار زیاد است چون Coldplay در این آلبوم روی لبه تیخ راه رفته و بسیاری از عناصری که قبلا در کارهایشان مشهود بوده را حذف کرده و در عوض عناصر جدید جایگزین کرده‌اند. این آلبوم در همان روز اول انتشار در بریتانیا ۱۲۵,۰۰۰ کپی و در سه روز اول ۳۰۲,۰۷۴ کپی به فروش رسید.

Viva la Vida or Death and All His Friends یا “زنده‌باد زندگی یا مرگ و همه‌ی دوستانش” با یک قطعه‌ای آغاز می‌شود که با گیتار نواخته نشده بلکه با سنتور ایرانی زده شده. تک‌آهنگ مهم این آلبوم یعنی “Violet Hill” صحنه‌ای را شرح می‌دهد که در آن “کشیشان به انجیل چنگ زده بودند/خالی‌کرده بودند تا تفنگ‌ها را آماده کنند.” نیمی از آهنگ‌های این آلبومی تصویری است از جنگ، در حالی که بقیه آهنگ‌ها در مورد بازگشت به سوی خداوند، مذهب و مرگ است. عکس روی جلد این البوم یک اثر از نقاش فرانسوی Eugène Delacroix است که یادآور انقلاب ۱۸۳۰ فرانسه است.

جالبه، نه؟ به اندازه‌ی کافی غیرعادی و مرموز هم هست. Viva la Vida تلاش Coldplay است برای برافراشتن ستونی پر از خلاقیت به دنبال رسیدن به موفقیت تجاری بسیار بزرگ و نقدهای واقعی. به جز منفعت رسانی به اسمشان، این آلبوم دارای انحراف خیلی زیادی نسبت به کارهای قبلی گروه نیست: هنوز هم ملودی‌های جذابی که در اجراهای زنده، فضای استادیوم رو پر می‌کند و قطعاتی که ما را وادار به خواندن آن‌ها همراه با آهنگ می‌کند، وجود دارد. و در حالی که این ریسک و آزمایش بزرگ، آلبوم جدید گروه را به جذاب‌ترین آلبوم آن‌ها تا به امروز مبدل می‌کند، پیام‌های سیاسی آهنگ‌ها بسیار مبهم است و دارای اندازه‌ای فراتر از چهارچوب آهنگ‌هاست.

Coldplay به سراسر دنیا سفر کرده و برنامه اجرا کرده است. رهبر گروه یعنی Chris Martin، سراسر آفریقا را با Oxfam (اتحادیه بین‌المللی مبارزه با فقر) گشته است. بنابراین منطقی است که این آلبوم از عنوان تا خود آهنگ‌ها دارای بازتاب‌هایی از پایگاه هوادارن متنوع و سراسرجهانی است، جمعیت هوادارانی که آلبوم ۲۰۰۵ گروه بنام ” X&Y” را آلبوم شماره یک در بسیاری از کشورها کرد، که به جز ایالت متحده و بریتانیا دامنه‌ی آن حتی به لبنان، شیلی، مالزی و تایلند هم رسید. آهنگ ” Cemeteries of London” (آرامگاه‌های لندن) یک سرود مردمی انگلیسی است که آغاز سیر و سیاحت در حیاط خلوط Coldplay است، با تصوراتی از یک رودخانه: “جایی که روح‌های دوران ملکه ویکتوریا دعا می‌خوانند.” ملودی آهنگ “Strawberry Swing” دارای ریتمی ملایم و شادی‌بخش است که از موسیقی ژاپنی تاثیر گرفته‌شده است. آهنگ ” Yes” دارای ریتمی عربی آمیخته‌ با ویولن است. Colplay تهیه‌کننده‌ای بنام Brian Eno، که یکی از گران‌ترین تهیه‌کننده‌ها است را انتخاب کرد. البته در لیست Coldplay تهیه‌کننده‌هایی از جمله Markus Dravs که با Björk و Arcade Fire هم کار کرده، موجود بود. Eno همان کسی است که روی آلبوم‌های The Unforgettable Fire و The Joshua Tree از گروه U2 کار کرده-همان گروهی که Coldplay به آن احترام می‌گذارد و سعی می‌کند از آن تاثیر بگیرد-به هر حال در این موقعیت، گزینه Eno برای تهیه‌کننده‌گی این آلبوم مناسب به نظر می‌رسید.

بسیاری از بازتاب‌های صدای U2 در Viva la Vida وجود دارد، و بیشتر از همه صدای گیتار Jonny Buckland. مهمترین لحظه‌ی پاپ این آلبوم ممکن است آهنگ “Lost!” باشد، که آهنگی است در مورد ایستادگی در برابر عادات و مشکلات که دارای قسمتی هیجان‌انگیز است: “هنوز چیزی که دنبالشم رو پیدا نکردم”. این آهنگ بر پایه‌ی صدای ارگ کلیسایی، یک kick drum (بیس درام) و مقداری صدای کف‌زدن و گیتار سولوی شبیه به سبک Edge است. “Chinese Sleep Chant” که آهنگی پنهانی در ادامه آهنگ “Yes” است دارای چنان کوردهای خشن و تند است که فریادهای Martin را می پوشاند.

یکی از ویژگی‌های شاخص Chris Martin اخلاق ضد ستاره‌ی راک بودن اوست که باعث می‌شود طرفداران زیادی آهنگ‌های او را درک کند و وقتی Martin در مورد درد، آرزو و امید می‌خواند، احساس کنند که این آهنگ‌ها در مورد خودشان نوشته شده. چیزی که باعث می‌شود Martin به یک خواننده‌ی فوق‌العاده مطرح شود، قابلیت‌های او در دیگر زمینه‌های موسیقی است از جمله کار روی یکی از آهنگ‌های Jay-Z و آهنگ “Homecoming” از Kanye West. او دارای توانایی شگفت‌آوری برای خارج شدن از قالب‌های مختلف حتی از قالب آهنگ‌های خود است.

اما یک چیز وحشتناک در مورد عدم وجود شفافیت در پیام‌های سیاسی او دیده می‌شود. او در آهنگ ” Violet Hill” اظهار می‌کند: ” نمی‌خوام یک سرباز باشم/کسی که کاپیتان چند کشتی درحال‌غرق/او را برای آینده دور نگه می‌دارد”-بعد از آن اضافه می‌کند: “مرا با لباس ضدگلوله دفن کن”. در آهنگ ” Lovers in Japan” او بیان می‌کند: “سربازان، شما مجبورید سرباز باشید/بعضی وقت‌ها حق، باطله”. آیا این جمله پیام صلح است یا تشویقی برای شوالیه‌های سلحشور؟ یا اینکه می‌تواند هر دو مورد باشد؟ همینطور عنوان آهنگ می‌تواند در مورد پایان یک امپراطوری باشد. اما قسمت تکرارشونده نمایان آهنگ ” Viva la Vida” – که در آن Martin می‌خواند: “ناقوس‌های اورشلیم را می‌شنوم که در حال نواختنند/همسرایان Roman Calvary آواز می‌خوانند” – شعار اتحاد یک امپراطوری مسیحی است.

Coldplay می‌خواهد طرفداران خود در سراسر دنیا را با هم متحد کند.

Artist: Coldplay
Album: Viva la Vida or Death and All His Friends
Release Date: 12 June 2008
Styles: Adult Alternative Pop/ Rock, Alternative Pop/ Rock

• Benmont Tench: نوازنده کیبورد از گروه Heartbreakers
• Mike Campbell: گیتاریست اصلی از گروه Heartbreakers
• Smokey Hormel: گیتاریست/بیسیست
• Matt Sweeney: گیتاریست و سازنده‌ی گروه Chavez

هیچ درامی در این آلبوم به کار نرفته. David Campbell چند آرایش اصلی و زیربنایی بوجود آورد. به اضافه این‌که Natalie Maines از گروه the Dixie Chicks در آهنگ “Another Day (That Time Forgot)” با Diamond می‌خواند. Home Before Dark بیشتر از همیشه مخاطبان را با Diamond آشنا می‌کند. او شگفت آوره، گیتار می‌زنه و از موقعیتی بسیار خطرناک و حساس آواز می‌خونه؛ روی طناب راه می‌ره. نوازندگان او به خوبی می‌دانند چه چیزی در آهنگ‌ها به صورت پویا و شاعرانه مشهود است، و در پیراستن و شکل دادن به آهنگ‌ها توجه زیادی می‌کنند. Dimond دیگه یک مرد جوان نیست، و خوشبختانه، مثل جوان‌ها هم آهنگ نمی‌نویسد، مثل خودش می‌نویسد. اگرچه به نظر می‌آید کمی پیر شده و مشتاق چیزی خارج از دسترس است. آهنگ “Forgotten” داری جریانی rock & roll است که متناسب با آهنگ‌های دیگر اوست. بافت صدای او تند و خشم‌آلود است، اگرچه کمی می‌لرزد ولی گیتار الکتریک Sweeney به آن ارزش ویژه‌ای می‌دهد. به تبع آن، آهنگ بعدی “One More Bite of the Apple” است که البته لحن خوشی دارد، اما این یکی در مورد پیوستن دوباره به محبوب و معشوق است.

Home Before Dark همچنین دارای آهنگ‌های زیبایی با مضامین عشاقانه است. ” If I Don’t See You Again،” اولین آهنگ این آلبوم، طعم شیرین و ماندگار عشق از دست‌رفته را منعکس می‌کند. این همان Diamond قدیمی است. شخصیت او با یک بازتاب و اندیشه گفتگو می‌کند، با یک روح. جذابیت صدای سازها و حس تنهایی در صدای این پیشکسوت به طور یکنواخت ترکیب می‌شود. در آهنگ ” Pretty Amazing Grace،” او بخاطر نجات و روبه‌راه شدن اوضاع، نماز قدرشناسی می‌خواند، چه در مورد کمک‌و‌یاری خدا، عشقش، یا هر دو؛ ما نمی‌دانیم. ملودی‌های جذاب و همیشگی او، هیجان‌اور است، و بوسیله گیتارهای سیم فلزی و Bass نواخته می‌شود. پیانوی Tench درست قبل از قطعه تکرار شونده (یا همان Chorus)، زمانی که گیتار فلامنکو شروع می‌شود، به آهنگ هیجان می‌دهد. و فضاهای خالی آهنگ را پر می‌کند؛ و روی فضای غمگین تاکید می‌کند.

Home Before Dark نمایی از چیزی است که یک هنرمند مورد قبول در راه روبه‌رو شدن با ترس، شک و بصیرت پیدا می‌کند و این کشف را در این آلبوم نشان می‌دهد. Diamond ثابت کرد که نه تنها هنوز هم می‌تواند آهنگ‌های بزرگی بنویسد بلکه با قدرت آن‌ها را اجرا کند و مثل جلوه‌ای از زیبایی حقیقی ما را تحریک کند.

Artist: Neil Diamond
Album: Home Before Dark
Release Date: May 6, 2008
Genre: Rock

Artist: Oasis
Album: (What’s the Story) Morning Glory?
Release Date: Oct 3, 1995
Styles:
Rock & Roll
Hard Rock
Alternative Pop/ Rock
Pop/Rock
Britpop
British Trad Rock

Tracks:
1. “Hello” (Gallagher/Glitter/Leander) – ۳:۲۱
۲/ “Roll with It” – ۳:۵۹
۳/ “Wonderwall” – ۴:۱۸
۴/ “Don’t Look Back in Anger” – ۴:۴۸
۵/ “Hey Now!” – ۵:۴۱
۶/ Untitled (aka “The Swamp Song - Excerpt 1″) – ۰:۴۴
۷/ “Some Might Say” – ۵:۲۹
۸/ “Cast No Shadow” – ۴:۵۱
۹/ “She’s Electric” – ۳:۴۰
۱۰/ “Morning Glory” – ۵:۰۳
۱۱/ Untitled (aka “The Swamp Song - Excerpt 2″) – ۰:۳۹
۱۲/ “Champagne Supernova” – ۷:۲۷

[Megaupload: Download Album] Oasis - (What’s the Story) Morning Glory?