چهارمین آلبوم Coldplay به عنوان یک آلبوم سیاسی و دارای ریسکی بسیار زیاد معرفی شده، و همین دو مورد بسیار به چشم می‌آید. از این لحاظ می‌گویم دارای ریسک بسیار زیاد است چون Coldplay در این آلبوم روی لبه تیخ راه رفته و بسیاری از عناصری که قبلا در کارهایشان مشهود بوده را حذف کرده و در عوض عناصر جدید جایگزین کرده‌اند. این آلبوم در همان روز اول انتشار در بریتانیا ۱۲۵,۰۰۰ کپی و در سه روز اول ۳۰۲,۰۷۴ کپی به فروش رسید.

Viva la Vida or Death and All His Friends یا “زنده‌باد زندگی یا مرگ و همه‌ی دوستانش” با یک قطعه‌ای آغاز می‌شود که با گیتار نواخته نشده بلکه با سنتور ایرانی زده شده. تک‌آهنگ مهم این آلبوم یعنی “Violet Hill” صحنه‌ای را شرح می‌دهد که در آن “کشیشان به انجیل چنگ زده بودند/خالی‌کرده بودند تا تفنگ‌ها را آماده کنند.” نیمی از آهنگ‌های این آلبومی تصویری است از جنگ، در حالی که بقیه آهنگ‌ها در مورد بازگشت به سوی خداوند، مذهب و مرگ است. عکس روی جلد این البوم یک اثر از نقاش فرانسوی Eugène Delacroix است که یادآور انقلاب ۱۸۳۰ فرانسه است.

جالبه، نه؟ به اندازه‌ی کافی غیرعادی و مرموز هم هست. Viva la Vida تلاش Coldplay است برای برافراشتن ستونی پر از خلاقیت به دنبال رسیدن به موفقیت تجاری بسیار بزرگ و نقدهای واقعی. به جز منفعت رسانی به اسمشان، این آلبوم دارای انحراف خیلی زیادی نسبت به کارهای قبلی گروه نیست: هنوز هم ملودی‌های جذابی که در اجراهای زنده، فضای استادیوم رو پر می‌کند و قطعاتی که ما را وادار به خواندن آن‌ها همراه با آهنگ می‌کند، وجود دارد. و در حالی که این ریسک و آزمایش بزرگ، آلبوم جدید گروه را به جذاب‌ترین آلبوم آن‌ها تا به امروز مبدل می‌کند، پیام‌های سیاسی آهنگ‌ها بسیار مبهم است و دارای اندازه‌ای فراتر از چهارچوب آهنگ‌هاست.

Coldplay به سراسر دنیا سفر کرده و برنامه اجرا کرده است. رهبر گروه یعنی Chris Martin، سراسر آفریقا را با Oxfam (اتحادیه بین‌المللی مبارزه با فقر) گشته است. بنابراین منطقی است که این آلبوم از عنوان تا خود آهنگ‌ها دارای بازتاب‌هایی از پایگاه هوادارن متنوع و سراسرجهانی است، جمعیت هوادارانی که آلبوم ۲۰۰۵ گروه بنام ” X&Y” را آلبوم شماره یک در بسیاری از کشورها کرد، که به جز ایالت متحده و بریتانیا دامنه‌ی آن حتی به لبنان، شیلی، مالزی و تایلند هم رسید. آهنگ ” Cemeteries of London” (آرامگاه‌های لندن) یک سرود مردمی انگلیسی است که آغاز سیر و سیاحت در حیاط خلوط Coldplay است، با تصوراتی از یک رودخانه: “جایی که روح‌های دوران ملکه ویکتوریا دعا می‌خوانند.” ملودی آهنگ “Strawberry Swing” دارای ریتمی ملایم و شادی‌بخش است که از موسیقی ژاپنی تاثیر گرفته‌شده است. آهنگ ” Yes” دارای ریتمی عربی آمیخته‌ با ویولن است. Colplay تهیه‌کننده‌ای بنام Brian Eno، که یکی از گران‌ترین تهیه‌کننده‌ها است را انتخاب کرد. البته در لیست Coldplay تهیه‌کننده‌هایی از جمله Markus Dravs که با Björk و Arcade Fire هم کار کرده، موجود بود. Eno همان کسی است که روی آلبوم‌های The Unforgettable Fire و The Joshua Tree از گروه U2 کار کرده-همان گروهی که Coldplay به آن احترام می‌گذارد و سعی می‌کند از آن تاثیر بگیرد-به هر حال در این موقعیت، گزینه Eno برای تهیه‌کننده‌گی این آلبوم مناسب به نظر می‌رسید.

بسیاری از بازتاب‌های صدای U2 در Viva la Vida وجود دارد، و بیشتر از همه صدای گیتار Jonny Buckland. مهمترین لحظه‌ی پاپ این آلبوم ممکن است آهنگ “Lost!” باشد، که آهنگی است در مورد ایستادگی در برابر عادات و مشکلات که دارای قسمتی هیجان‌انگیز است: “هنوز چیزی که دنبالشم رو پیدا نکردم”. این آهنگ بر پایه‌ی صدای ارگ کلیسایی، یک kick drum (بیس درام) و مقداری صدای کف‌زدن و گیتار سولوی شبیه به سبک Edge است. “Chinese Sleep Chant” که آهنگی پنهانی در ادامه آهنگ “Yes” است دارای چنان کوردهای خشن و تند است که فریادهای Martin را می پوشاند.

یکی از ویژگی‌های شاخص Chris Martin اخلاق ضد ستاره‌ی راک بودن اوست که باعث می‌شود طرفداران زیادی آهنگ‌های او را درک کند و وقتی Martin در مورد درد، آرزو و امید می‌خواند، احساس کنند که این آهنگ‌ها در مورد خودشان نوشته شده. چیزی که باعث می‌شود Martin به یک خواننده‌ی فوق‌العاده مطرح شود، قابلیت‌های او در دیگر زمینه‌های موسیقی است از جمله کار روی یکی از آهنگ‌های Jay-Z و آهنگ “Homecoming” از Kanye West. او دارای توانایی شگفت‌آوری برای خارج شدن از قالب‌های مختلف حتی از قالب آهنگ‌های خود است.

اما یک چیز وحشتناک در مورد عدم وجود شفافیت در پیام‌های سیاسی او دیده می‌شود. او در آهنگ ” Violet Hill” اظهار می‌کند: ” نمی‌خوام یک سرباز باشم/کسی که کاپیتان چند کشتی درحال‌غرق/او را برای آینده دور نگه می‌دارد”-بعد از آن اضافه می‌کند: “مرا با لباس ضدگلوله دفن کن”. در آهنگ ” Lovers in Japan” او بیان می‌کند: “سربازان، شما مجبورید سرباز باشید/بعضی وقت‌ها حق، باطله”. آیا این جمله پیام صلح است یا تشویقی برای شوالیه‌های سلحشور؟ یا اینکه می‌تواند هر دو مورد باشد؟ همینطور عنوان آهنگ می‌تواند در مورد پایان یک امپراطوری باشد. اما قسمت تکرارشونده نمایان آهنگ ” Viva la Vida” – که در آن Martin می‌خواند: “ناقوس‌های اورشلیم را می‌شنوم که در حال نواختنند/همسرایان Roman Calvary آواز می‌خوانند” – شعار اتحاد یک امپراطوری مسیحی است.

Coldplay می‌خواهد طرفداران خود در سراسر دنیا را با هم متحد کند.

Artist: Coldplay
Album: Viva la Vida or Death and All His Friends
Release Date: 12 June 2008
Styles: Adult Alternative Pop/ Rock, Alternative Pop/ Rock